اغلب فكر مي كنيم اينكه به ياد كسي هستيم، منتي است بر گردن آن شخص.

غافل از اينكه اگر به ياد كسي هستيم اين هنر اوست نه ما.

به ياد ماندني بودن بسيار مهم تر از به ياد بودن است.

به نام خدا
باگسترش انوار طلایی رنگ خورشید
ستارگان اندک اندک رنگ باختند و
صدایی به آهستگی وزش نسیم
در سکوت صبحگاهی پیچید:
الله اکبر ، الله اکبر ،
اشهد ان لا اله الا الله
اشهد ان لا اله الا الله
اشهد ان محمد رسول الله
اشهد ان محمد رسول الله
اشهد ان علی ولی الله
اشهد ان علی ولی الله
...

مباش آرام حتی گر نشان از گردبادی نیست به این صحرا که من می آیم از آن اعتمادی نیست به دنبال چه می گردند مردم در شبستان ها در این مسجد که من دیدم فروغ اعتقادی نیست نه تنها غم، که لبخند سلامت باد مستان هم گواهی می دهد دنیای ما دنیای شادی نیست چرا بی عشق، سر بر سجده تسلیم بگذاریم نمی خواهم نمازی را که در آن از تو یادی نیست کنار بسترم بنشین و دستم را بگیر ای عشق! برای آخرین سوگندها وقت زیادی نیست مرا با چشم های بسته از پل بگذران ای دوست! تو وقتی با منی دیگر مرا بیم معادی نیست فاضل نظری

نمِ باران نشسته روی شعرم... دفترم یعنی! نمی بینم تو را، ابری است در چشم تَرم یعنی سرم داغ است و یک کوره تبم، انگار خورشیدم فقط یکریز می گردد جهان دورِ سرم یعنی تو را از من جدا کردند و پشت میله ها ماندم تمام هستی ام نابود شد، بال و پرم یعنی نشستم صبح و ظهر و عصر در فکرت فرو رفتم اذان گفتند و من کاری نکردم... کافرم یعنی؟ اگر ده سال بر می گشتم از امروز می دیدی که من هم شور دارم عاشقی را از بَرَم یعنی تنِ تو موطِن من بوده پس در سینه پنهان کن پس از من آنچه می ماند به جا؛ خاکسترم یعنی نشستم چای خوردم، شعر گفتم، شاملو خواندم اگر منظورت این ها بود، خوبم... بهترم یعنی! مهدی فرجی

تفسیر رنجنامه ی كوثر نگفتنی است تشریح حادثات مكرر نگفتنی است مبنای روضه خواندن ما بر كنایه است باور كنید روضه ی مادر نگفتنی است وقتی كه با اشاره ای از دست می رویم شرح تمام روضه كه دیگر نگفتنی است حالا بماند آن همه غربت نشینی اش دلتنگیِ فراق پیمبر نگفتنی است آری سه ماه خون جگر خورد و دم نزد از قصه ای كه سخت تر از هر نگفتنی است بهتر كه حرف كوچه ی دلواپسی نشد اصلاً حكایت گل پرپر نگفتنی است جریان گوشوار شكسته برای بعد مرثیه های خاكی معجر نگفتنی است او رفت و دردهای دلش ناشنیده ماند تفسیر رنجنامه ي كوثر نگفتنی است با بال اشك سمت حرم پر كشیده ایم شوق طواف مرقدش آخر نگفتنی است! یوسف رحیمی

به نام خدا
باگسترش انوار طلایی رنگ خورشید
ستارگان اندک اندک رنگ باختند و
صدایی به آهستگی وزش نسیم
در سکوت صبحگاهی پیچید:
الله اکبر ، الله اکبر ،
اشهد ان لا اله الا الله
اشهد ان لا اله الا الله
اشهد ان محمد رسول الله
اشهد ان محمد رسول الله
اشهد ان علی ولی الله
اشهد ان علی ولی الله
...

پهن شد سفره ی احسان، همه را بخشیدی باز با لطف فراوان همه را بخشیدی ابر وقتی که ببارد همه جا می بارد رحمتت ریخت و یکسان همه را بخشیدی گفته بودند به ما سخت نمیگیری تو همه دیدیم چه آسان همه را بخشیدی یک نفر توبه کند با همه خو میگیری یک نفر گشت پشیمان همه را بخشیدی این گنهکاری امروز مرا نیز ببخش تو که ایام قدیم، آن همه را بخشیدی حیف از ماه تو که خرج گناهان بشود تو همان نیمه ی شعبان همه را بخشیدی داشت کارم گره میخورد ولی تا گفتم "جان آقای خراسان" همه را بخشیدی بی سبب نیست شب جمعه شب رحمت شد مادری گفت "حسین جان" همه را بخشیدی علی اکبر لطیفیان